موتیے دے پھلاں جیہا کھڑیا اے روپ

موتیے دے پھلاں جیہا کھڑیا اے روپ تیرا کھولی جدوں چیتراں نے اکھ نی
اُڈ دے پکھیرو سارے مادری زبان وچ پوردے ای رہن تیرے پکھ نی

من لے توں گل میری بول تیرے سن سن گنیاں چ رس جاوے بھریا
کوڑے تے کسیلے جیہے مِٹھے مَٹھے لگدے نیں جنھوں لین بول تیرے چکھ نی

ٹری جاندی پِڑاں وچ لگنی ایں انج جویں وگدا اے پانی کسے نہر دا
سکے سکے ہرے ہرے لگدے نیں اوتھوں اوتھوں جتھے جتھے پیر جاویں رکھ نی

گلے گلے وال جدوں چھنڈنی ایں کوٹھے اُتے سورج دا سیہ جاوے ٹھر دا
سلی سلی وا وگے گرمی چ تپے ہوئے دیندے نیں دعاواں تینوں لکھ نی

پریاں دی بات پا کے بالاں نوں سوان والی بنی ہونی ریت تینوں ویکھ کے
حوراں کدے ڈٹھیاں نی تیرے جہیاں سوہنیاں نی تائیوں دسیں ساریاں توں وکھ نی

عدنان قلزم رانجھا