آ جاندی کول تیرے دل دے پروہنیا ! جے دوری ھوندی اک ادھے میل دی
ڈیره لا کے بہ گیایں سمندراں توں پار جا کے،رہ گئی آں میں هجراں نوں کیل دی
کوٹھے اوتے ڈاہ منجا راه تیرا تکدی آں تاریاں توں چن بھاویں پچھ لے
رات کسے ڈیرے اتوں آوندی اے آواز رہندی ٹُھوہ ٹھُوہ انجناں دے ویل دی
نال تیرے جین لئی آں مر مر جاندے اسی دسے تینوں کون وے کپتیا
انج دا کوئی جادو کر ناویں تیرے لگ جاواں کھول گھنڈ دل دی زنبیل دی
تاندلے دے ساگ نال باجرے دے ٹوڈیا داچسکا اے چھا ویلے وکھرا
تازے لگے ریڑھکے دی لسی پی کے گھٹ گھٹ لیڑھی جاواں چُنی میں شنیل دی
مینہ دیاں موسماں چ دل دیاں سدھراں نوں نیناں دے پنگھوڑیاں ءچ پا کے
ھونٹے دیواں ھولی ھولی سمجھ نه آوے مینوں ھون تیری کسے وی دلیل دی
لڑ تیرے لگ کے سیاپیاں نوں سہیڑا میں جندڑی ترپڑی جہی بن گئی
ایڈی ایڈی دھوناں والے ویرا دی میں بھین ساں تے دھی ساں میں تگڑے وکیل دی
جھولی وچ لگا ھویا تِھندا پیا دس اے کھا کے آیا ونڈی والے چول توں
اے دھونا کِنے پیو تیرے اڈ پڈ جانیا وے گھروں لے جا تھالی توں سٹیل دی
پُرے ولو وگدی ھوا نال اڈدے ھوے رنگلے ڈوپٹیا نوں ویکھ کے
چیتے مینوں اوندی رہندی اک اک گل اوس قلزم رنگلے رنگیل دی
عدنان قلزم رانجھا
